Besimi në librat e shpallur

Muslimani beson në të gjithë librat që Perëndia u shpalli pejgamberëve të Tij, si shkronjat/shetet e Ibrahimit dhe Musait, Zaburi i Daudit dhe Ungjilli i Isait (paqja qoftë mbi të). Ky besim është pjesë përbërëse e besimit, duke pranuar se Perëndia është burimi i udhëzimit dhe i së vërtetës që i foli njerëzimit përmes mesazheve të Tij qiellore të njëpasnjëshme, gjë që ngulmon në shpirt respekt për të gjithë pejgamberët që sollën këto mesazhe për njerëzit.

Kur'ani është mbizotërues dhe gjykatës mbi atë që e ka paraprirë prej librave hyjnorë; ai është peshorja me të cilën matin tekstet që kemi sot. Çdo gjë që përputhet me Kur'anin nga ngjarjet e atyre librave ne besojmë në saktësinë dhe qëndrueshmërinë e saj; kurse ajo që bie ndesh ose kundërshton Kur'anin, ne bindshëm e konsiderojmë të dëmtuar ose të ndryshuar me kalimin e kohës dhe që nuk përfaqëson fjalën origjinale të Perëndisë ashtu siç u shpall.

Kur'ani erdhi duke vërtetuar atë që ishte më parë prej mesazheve dhe duke korrigjuar atë çka u kishte ndodhur nga ndryshimet, dhe madje solli lajmërimin për të Dërguarin Muhamed ﷺ në Torë dhe Ungjill. Ky vërtetim tregon unitetin e burimit hyjnor dhe bën që Kur'ani të jetë referenca përfundimtare dhe e besueshme që mban të vërtetën e asaj që Perëndia donte të thoshte në ato shpallje të mëparshme.

Thelbi i besimit në këto libra qëndron në pranimin se ato janë udhëzim dhe dritë. Edhe pse besojmë se librat e mëparshëm kanë pësuar ndryshime e shtesa, nuk i injorojmë; ne mbajmë dhe vlerësojmë atë që Kur'ani na ka treguar për thelbin e urdhrave dhe vlerave të tyre që Perëndia ka ruajtur në Librin e Tij. Kështu, besimtari mbetet i lidhur me zinxhirin e shpalljeve të bekuara, me respekt për të gjitha mesazhet e Perëndisë dhe me Kur'anin si udhërrëfyes jetësor.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.