Besimi në të Padukshmen

Bota nuk kufizohet vetëm me atë që perceptojnë shqisat tona të kufizuara; e vërteta është më e gjerë se bota e dëshmisë materiale. Shpirti, i cili është sekreti i jetës sonë, është një realitet që ne i besojmë edhe pse përbërja e tij nuk perceptohet nga shqisat. Kështu, besimi në të padukshmen dallon besimtarin, i cili beson atë që qëndron përtej materies duke u mbështetur në fjalën e sinqertë të Zotit — kjo është një nga shkallët më të larta të bindjes.

Nga urtësia dhe mëshira e Zotit ndaj nesh na është zbuluar atë që mendja jonë është e paaftë ta njohë vetëm, përmes mesazheve që erdhën jashtë vetes sonë. Këto lajmërime hyjnore kanë rrugë të qëndrueshme, më kryesorja dërgimi i engjëjve tek të dërguarit e zgjedhur për të shpallur ligjin; kjo është një shpjegim që na nxjerr nga ngushtësia e materies drejt hapësisë së njohjes për Zotin dhe veprimit për Ahiretin.

Moraliteti i mirë nuk mund të qëndrojë pa u ndërtuar mbi bazën e besimit; besimtari që është i bindur se Zoti e sheh në fshehtësi dhe hapësirë është ai që i përmbahet së mirës dhe shmang së keqes, qoftë kur merr lavdërim apo jo. Ndërsa ai që lidh veprimet vetëm me shkaqet materiale mbetet rob i interesave personale dhe largohet nga ngritja shpirtërore dhe vlerat njerëzore të larta.

Në përfundim, besimi në të padukshmen nuk bie në kundërshtim me ligjet natyrore; Zoti është krijuesi i shkaktarëve dhe mbarë shkaktimeve. Ajo që disa e shohin si kontrast midis shkencës dhe disa të panjohurave, në të vërtetë reflekton kufizim në kuptim. Për shembull, parashikimi i motit nuk është njohje e të padukshmes, por nxjerrje në bazë të rregullave që Zoti ka vendosur në fenomene të dukshme, ashtu si ai që parashikon ardhjen e postës sepse e ka parë zakonin e ardhjes së saj.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.