Allohga imon

Allohga imon — bu faqat nazariy g‘oya yoki aql uchun bir o‘y emas; u har bir insonning tubida mujassam bo‘lgan fitratdir. Qancha ko‘p dunyoviy lazzatlarga berilmasin odam, qiyinchilik va xavf paytida o‘z yaratuvchisiga murojaat qiladi va uning borligi, buyukligi haqidagi ichki aqlini tan oladi; hayotining bevosita paydo bo‘lib qolmaganini, balki bir Yaratuvchi borligini his qiladi.

Aql bizga bu olamning har narsasi ta’sis etilishi uchun borasiga ehtiyoj borligini ko‘rsatadi. Insonning urug‘dan to to‘liq shakllangan mavjudotga aylanishi, olamning nozik tizimi va narsalar o‘rtasidagi munosabatlar — bularning barchasi shu mavjudlik ortida donolik va ilm egasi bo‘lgan Yaratganni ko‘rsatadi. Sof aql modda o‘z-o‘zidan yaratilganini yoki tasodif yuzasidan bunday muvofiqlik paydo bo‘lganini qabul qila olmaydi.

Allohni tanish — Uning koinotdagi oyatlari va Qur’oniy dalillarini o‘ylash orqali keladi; bu dalillar fitra va aqlga murojaat qiladi. Biror kishi Allohni bu olamning Yaratgusi va Egasi sifatida anglaganida, u Ilohiyatda Uning bilan hech kimni tenglashtirmaydi, naf yoki zararni faqat Unchadagina so‘raydi va Payg‘ambarlar alayhim as-salom yo‘li bilan yuradi — qalblarini va amallarini faqat Allohga bag‘ishlaydi.

Sadoqatli imon mo‘minning amali va xulqida ochiq namoyon bo‘ladi; u faqat ichki e’tiqod bilan cheklanmay, Alloh amriga itoat va unga bo‘ysunishda namoyon bo‘ladi. Allohni sevish va Uningdan qo‘rqish — ibodatning ruhi bo‘lib, mo‘min hayotini foydali ishlar zanjiriga aylantiradi; oddiy kundalik ishlar samimiy niyat va ikhloq bilan bajarilganda ibodatga aylanadi, va bunday hayotda mo‘min Allohning roziligini izlab yashaydi, Muhammad ﷺ ning yo‘lidan boradi.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.