Besimi te Perëndia

Besimi te Perëndia nuk është një ide abstrakte ose një luks intelektual; ai është një prirje themelore e çdo njeriu. Shpirti njerëzor, edhe kur mundohet ta fshijë atë me epshe ose me zhurmën e pasurive, në momentet e vështirësisë dhe rrezikut kthehet te Krijuesi dhe i kërkon ndihmë, duke pranuar me një arsyetim të brendshëm se për këtë univers ka një Zot të Plotfuqishëm dhe se ekzistenca jonë nuk mund të jetë thjesht një rastësi pa një Krijues.

Arsyeja na mëson se çdo gjë në këtë univers i duhet një shkaktar; të mendosh për mrekullinë e krijimit të njeriut nga një pikë e vogël, për rendin e hollësishëm të natyrës dhe lidhjet midis gjërave, të gjitha këto tregojnë se pas këtij ekzistimi qëndron një Zot i Gjithëdijshëm dhe i Urte. Arsyja e shëndoshë ngec para vështirësisë për të menduar se materia krijoi veten ose se rastësitë formuan këtë rend të bukur.

Njohja e Perëndisë vjen përmes përmendjes së shenjave të Tij në krijim dhe në mesazhet hyjnore që prekin si prirjen e natyrës ashtu edhe mendjen. Kur besimtari kupton se Perëndia është Krijuesi dhe Pronari i gjithësisë, ai e njeh Atë si të vetëm në zotërim dhe adhurim; nuk e bashkon me asnjë tjetër në adhurim dhe nuk kërkon dobi ose mbarim të dëmshëm përveç nga Ai, duke u frymëzuar nga rruga e profetëve të cilët i drejtuan zemrat dhe veprat e tyre vetëm tek Perëndia.

Besimi i sinqertë duket në punën dhe sjelljen e besimtarit; nuk është thjesht një bindje e brendshme, por shfaqet në bindje dhe përmbushje të urdhrave të Perëndisë. Dashuria për Perëndinë dhe frika prej Tij janë shpirti i adhurimit që kthen jetën e besimtarit në një vazhdë veprash të dobishme; me sinqeritet dhe përulësi, çdo vepër e zakonshme e ditës mund të bëhet adhurim kur bëhet për hir të Perëndisë, duke ndjekur udhën që solli Profeti Muhamedi ﷺ.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.