Agjërimi

Agjërimi është shtylla e katërt, dhe realizohet duke u hequr nga ushqimi, pija dhe çdo gjë tjetër që prish agjërimin nga lindja e agimit deri në perëndim të diellit në muajin e bekuar të Ramazanit. Agjërimi është një shkollë e devotshmërisë, durimit dhe mëshirës ndaj të varfërve.

Agjërimi në Islam është një shkollë edukative e veçantë; ai nuk është vetëm heqje dorë nga ushqimi dhe pija, por një ushtrim praktik për vetëpërmbajtjen dhe për të nënshtruar dëshirat ndaj urdhërit të Allahut. Ndjenja e urisë dhe etjes tek besimtari në ditët e nxehta e vë atë përballë fuqisë së vullnetit, dhe e mëson si të triumfojë mbi epshet e tij, duke u ndihmuar me durim ndaj vështirësive të adhurimit për të fituar kënaqësinë e Allahut, të Lartësuar.

Një nga urtësitë më të larta të agjërimit është zhvillimi i ndjenjës për të tjerët; kur i pasuri ndjen uri, ai me ndjesinë e tij kupton realitetin e asaj që përjeton i varfri i skamnur, çka ndez në zemrën e tij dëshirën për të dhuruar dhe për të ngushëlluar. Është një mësim në mëshirë sociale dhe drejtësi, ku dallimet ndërmjet njerëzve zbuten, dhe shpirtin e zë dëshira për të ndihmuar të përvuajturit; kështu adhurimi shndërrohet nga një çështje individuale në një praktikë që bashkon zemrat dhe forcon lidhjet e shoqërisë.

Agjërimi lë në zemrën e besimtarit një vetëkontroll të vazhdueshëm; ai përmbahet nga gjërat që prishin agjërimin si në vetmi ashtu edhe në publik, dhe kjo forcon tek ai devotshmërinë që është thelbi i fesë. Duke përsëritur këtë adhurim çdo vit, muslimani mësohet të mbajë në mendje bindjen ndaj Allahut në çdo aspekt të jetës së tij, duke u bërë i aftë të lërë atë që e zemëron Zotin e tij dhe të qëndrojë në rrugën e Tij pavarësisht tundimeve dhe presioneve psikologjike.

الصيام هو الركن الرابع، ويكون بالامتناع عن الطعام والشراب وسائر المفطرات من طلوع الفجر إلى غروب الشمس في شهر رمضان المبارك. الصيام مدرسة للتقوى والصبر والرحمة بالفقراء.

يُعد الصوم في الإسلام مدرسةً تربويةً فريدة، فهو ليس مجرد امتناع عن الطعام والشراب، بل هو تمرينٌ عمليٌّ على ضبط النفس وإخضاع رغباتها لأمر الله. إن شعور المؤمن بالجوع والعطش في الأيام الحارة يجعله يختبر قوة الإرادة، ويُعلمه كيف ينتصر على شهواته، مستعينًا بالصبر على مشقة العبادة ابتغاءً لمرضاة الله تعالى.

ومن أسمى حكم الصوم تنميةُ الشعور بالآخرين، فعندما يجوع الغني، يدرك بحسه حقيقة ما يعانيه الفقير المعدم، مما يبعث في قلبه الرغبة في العطاء والمواساة. إنه درسٌ في التراحم الاجتماعي والعدل، حيث تذوب الفوارق بين الناس، وتتوق النفس لمساعدة المحرومين، فتتحول العبادة من شأنٍ فرديٍّ إلى ممارسةٍ تؤلف بين القلوب وتشد أزر المجتمع.

كما يورث الصوم في قلب المؤمن رقابةً ذاتيةً مستمرة؛ إذ يمتنع عن المفطرات في الخلوة والجلوة، وهذا يعزز في نفسه التقوى التي هي جوهر الدين. ومن خلال تكرار هذه العبادة كل عام، يتعود المسلم على استحضار طاعة الله في كل شؤون حياته، فيصبح قادراً على ترك ما يغضب ربه، والالتزام بمنهجه مهما بلغت المغريات والضغوطات النفسية.