Çfarë është Islami?

Islami është fe e monoteizmit dhe paqes, që thërret në adhurimin vetëm të Perëndisë, në besimin te të gjithë të dërguarit e Tij, në veprat e mira dhe në virtytet e larta. Fjala «Islam» do të thotë dorëzim te Perëndia dhe bindje ndaj urdhrit të Tij me dashuri dhe kënaqësi.

Islami nuk është vetëm kufizime; ai është një mënyrë jetese që rregullon përpjekjet e njeriut midis dëshirave të menjëhershme dhe pasojave të vonuara. Si nxënësi që lë lojërat për t’u përgatitur për provimin, besimtari kupton se bota është një vend kalimi, dhe se epshet dhe kënaqësitë e përkohshme nuk krahasohen me kënaqësinë e përhershme në jetën tjetër. Kjo është edhe intuita e arsyes që ndan të vërtetën nga gënjeshtra dhe të dobishmen nga i dëmshmi, duke ngritur njeriun drejt lartësimit dhe dinjitetit.

Njeriu sipas natyrës kërkon lirinë dhe refuzon kufizimet, por Islami na mëson se liria absolute pa rregulla shndërron shoqërinë në kaos; edhe arsyeja vetë ka kufij, edhe qytetërimi ka rregulla, edhe drejtësia kërkon baraspeshë. Prandaj, detyrimet fetare mund t’i duken shpirtit të rënda, si ngjitja e një mali, sepse natyra e shpirtit tërhiqet drejt zbritjes; por ai që ushtron durimin gjen ëmbëlsinë e imanit, pikërisht si pacienti që fiton shëndet pasi i shmanget ushqimeve të këndshme.

Thelbësore e fesë është besimi në një Zot, Krijues i gjithësisë, i nxënit mbi fshehtësitë e zemrës, që sheh njeriun kur është i vetëm dhe kur është në shoqëri. Ky besim shtyn besimtarin drejt virtyteve të larta; besimi nuk është vetëm shqiptimi i një formule, por edhe ndërtim i tokës dhe pastrim i shpirtit. Besimtari adhuron Perëndinë sikur ta shohë; dhe nëse nuk e sheh, ai është i sigurt se Perëndia e sheh, ndaj sjellja e tij bëhet dëshmi e sinqeritetit dhe besimit të tij.

Islami është thirrje për monoteizëm, punë dhe realizëm; Perëndia nuk na krijoi engjëj që nuk gabojnë, as kafshë pa arsyetim; Ai na ka dhënë arsyen dhe vullnetin për të zgjedhur rrugën. Qëllimi i besimtarit është të fitojë kënaqësinë e Perëndisë, duke u ndihmuar nga adhurimet që rregullojnë jetën: lutja që e lidh me Zotin, agjërimi që e pastron shpirtin, zekati që krijon solidaritet, dhe haxhi që bashkon myslimanët në të mirën. Është një rrugë e balancuar që përzien ndërtimin e kësaj bote me punën për jetën tjetër.

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.