Vahiy qilingan kitoblarga iymon

Musulmonlar Allohning payg‘ambarlarga nozil qilgan barcha kitoblariga, masalan, Ibrohim va Musoning suhuflariga, Davudning Zaburiga va Iso alayhissalomning Injiliga iymon keltiradilar. Bu iymon ularning aqidalarining ajralmas qismi bo‘lib, Allohni insoniyatga ketma-ket vahiyle murojaat qilgan hidoyat va haqiqat manbai deb tan olishini ifodalaydi; bu esa mo‘minning qalbida bu vahiylarni odamlarga yetkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.

Qur'oni karim avvalgi vahiy kitoblar ustidan hukmron va hukmchidir; u bugungi qo‘limizdagi matnlarni taqqoslashda bizning tarozi sifatida xizmat qiladi. Agar ulardagi ma'lumotlar Qur'on bilan mos kelsa, biz uning haqqoniyligiga ishonavermiz; Qur'on bilan ziddiyatda bo‘lgan yoki unga qarshi tushgan narsalar esa asrlar davomida o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb hisoblanadi va ular asl nozil bo‘lgan Alloh so‘zi hisoblanmaydi.

Qur'on ulug‘vor kitob oldingi risolalarning haqqoniyligini tasdiqlab, ularni buzilishlardan to‘g‘irladi va Tovrat hamda Injilda Muhammad ﷺ haqida bashorat sifatida zikr etilgan. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qur'oni karimni oldingi vahiylarning asl maqsadini insoniyat uchun himoya qiluvchi, nihoyat ishonchli manba sifatida belgilaydi.

Bu kitoblarga iymonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdan iborat. Oldingi kitoblarda buzilishlar bo‘lganiga iymon keltirsak ham, ularni e'tiborsiz qoldirmaymiz; aksincha, Qur'on bizga ularning hukmlarining va qadriyatlarining mohiyati haqida nima bildirgan bo‘lsa, shunga yopinishamiz, chunki Alloh ularni o‘z kitobida abadiylashtirgan. Shu tariqa, musulmon payg‘ambarlar zanjiriga bog‘lanib qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qur'onni hayot yo‘riqnomasi sifatida ushlaydi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.