Imani kwa Vitabu vilivyoteremshwa

Muislamu huamini vitabu vyote ambavyo Mwenyezi Mungu aliviteremsha kwa Manabii Wake, kama vile Suhufi za Ibrahimu na Musa, Zaburi ya Dawud, na Injili ya Isa عليه السلام. Imani hii ni sehemu isiyotenganika na aqida yake; anakiri kwamba Mwenyezi Mungu ndiye chanzo cha uongofu na haki aliyowaambia wanadamu kupitia risala Zake za mbinguni zilizofuatana, jambo linalopandikiza katika nafsi ya muumini heshima kwa Mitume wote waliowafikishia watu risala hizo.

Qur’ani Tukufu ndiyo iliyo mtawala na mwamuzi juu ya yale yaliyotangulia miongoni mwa vitabu vya mbinguni; ni mizani tunayoipimia maandiko yaliyoko mikononi mwetu leo. Basi chochote kinachokubaliana na Qur’ani katika habari za vitabu hivyo tunakiamini kuwa sahihi na kubakia kwake, na kile kinachopingana nayo au kutofautiana nayo, tunaamini kwa yakini kuwa kimepitia upotoshaji na mabadiliko kwa kupita kwa zama, na hakuwakilishi Neno asilia la Mwenyezi Mungu kama lilivyoteremshwa.

Hakika Qur’ani Tukufu imekuja ikithibitisha yaliyotangulia ya risala, sambamba na kusahihisha yale yaliyoathiriwa na upotoshaji; hata imekuja na bishara ya Mtume Muhammad ﷺ katika Taurati na Injili. Huu uthibitisho unaonesha umoja wa chanzo cha kimungu, na kuifanya Qur’ani kuwa rejea ya mwisho na iliyo aminifu inayohifadhi kwa wanadamu ukweli wa yale ambayo Mwenyezi Mungu aliyataka katika risala zile zilizoteremshwa hapo kabla.

Kiini cha kuamini vitabu hivi kiko katika kusalimu amri kwamba ni uongofu na nuru. Na pamoja na kuamini kwetu kuwa kulitokea upotoshaji katika vitabu vya awali, hatuvipuuzilii; bali tunashikamana na yale ambayo Qur’ani imetuarifu kuhusu kiini cha hukumu zake na maadili yake ambayo Mwenyezi Mungu ameyaweka milele katika Kitabu Chake. Hivyo, Muislamu hubaki ameunganishwa na mlolongo wa Unabii uliobarikiwa, akiziheshimu risala zote za Mwenyezi Mungu, na akishikamana na Qur’ani kama mwongozo wa maisha.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.