Imani katika Ghaibu
Ulimwengu hauishii kwenye yale yanayotambuliwa na hisia zetu zenye mipaka; ukweli ni mpana zaidi kuliko ulimwengu wa kushuhudiwa wa kimada. Roho, ambayo ndiyo siri ya uhai wetu, ni kweli iliyoopo tunayoiamini ingawa hakika ya kiini chake haipo ndani ya uelewa wetu wa kihisia. Hivyo basi, imani katika ghaibu ni sifa mahsusi ya muumini, kwani huamini yaliyo nyuma ya vitu vya kimada akitegemea taarifa ya kweli ya Mwenyezi Mungu, nayo ndiyo ngazi ya juu kabisa ya yakini.
Ni katika hekima na rehema ya Mwenyezi Mungu kwetu kwamba Ametuarifu kuhusu yale ambayo akili zetu haziwezi kuyafikia zenyewe, kupitia Ujumbe Wake uliotujia kutoka nje ya nafsi zetu. Habari hizi za kimungu zimekuja kwa njia thabiti, kubwa zaidi ikiwa ni kuwatuma malaika kwa Mitume waliochaguliwa ili kufikisha sharia; ili iwe ni maelezo wazi kwa ajili yetu yatakayotuondoa kutoka katika finyo la ulimwengu wa kimada hadi katika upana wa kumjua Mwenyezi Mungu na kutenda kwa ajili ya Siku ya Mwisho.
Maadili mema hayasimami imara ila yakijengwa juu ya msingi wa itikadi ya imani; muumini anayeyakinisha kwamba Mwenyezi Mungu anamwona kwa siri na hadhara, ndiye peke yake anayeshikamana na wema na kuyaepuka maovu, awe apate sifa au asipate. Naye anayefungamanisha matendo yake na sababu za kimada pekee, hubaki mtumwa wa maslahi yake binafsi, akisahau kupaa kwa roho na thamani za kibinadamu zilizo tukufu.
Hatimaye, imani katika ghaibu haipingani na sheria za Mwenyezi Mungu katika ulimwengu, kwani Yeye ndiye Muumba wa sababu na matokeo yake. Kinachoonekana kwa baadhi kama mgongano kati ya sayansi na baadhi ya mambo ya ghaibu, kwa hakika ni upungufu wa uelewa. Kwa mfano, utabiri wa hali ya hewa si kujua ghaibu, bali ni kusoma sunnah za Mwenyezi Mungu katika matukio ya kimada yanayoonekana, kama vile mtu anayemuona mleta barua akikaribia na akatoa habari kabla hajafika.
إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.
من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.
إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.
ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.