Imani kwa Mwenyezi Mungu

Imani kwa Mwenyezi Mungu si wazo la kinadharia au anasa ya kiakili, bali ni maumbile thabiti yaliyomo ndani ya kila mwanadamu. Nafsi ya kibinadamu, hata mtu ajaribu kuifunika kwa matamanio au kuiweka chini ya msongamano wa mambo ya kimaada, hurudi wakati wa misukosuko na hatari kumlilia Muumba wake na kukimbilia Kwake, ikitambua katika undani wa akili yake kuwa ulimwengu huu una Mola Muweza, na kwamba kuwepo kwake hakuwezi kuwa bahati nasibu tupu bila Mtengenezaji.

Akili hutufundisha kwamba kila kitu katika ulimwengu huu wenye mipaka kinahitaji Muumba. Kutafakari ukuu wa kuumbwa kwa binadamu kutoka tone la manii hadi kuwa mtu kamili, mpangilio makini unaoendesha ulimwengu, na uhusiano uliopo kati ya mambo; yote hayo yanakata shaka kwamba nyuma ya kuwepo huku kuna Mungu Mjuzi na Mwenye hikima. Akili iliyo timamu hushindwa kudhani kuwa jambo lisilo na uhai liliumba lenyewe, au kuwa nasibu ndiyo iliweka mpangilio huu wa ajabu.

Kumjua Mwenyezi Mungu huja kupitia kutafakari aya Zake za ulimwenguni na zile za Qur'ani, zinazolihutubia maumbile na akili kwa pamoja. Anapofahamu kwamba Mwenyezi Mungu ndiye Muumba na Mmiliki wa ulimwengu huu, muumini humwekea upweke katika uungu Wake, asimshirikishe yeyote katika ibada, wala kutafuta manufaa au kuzuia madhara ila Kwake, akiiga njia ya Manabii, amani iwe juu yao, ambao waliuelekeza moyo na matendo yao kwa Mwenyezi Mungu peke Yake.

Imani iliyo ya kweli hujitokeza katika matendo na mwenendo wa muumini; haikai moyoni pekee bali huonekana katika utiifu na ulinganifu na Amri za Mwenyezi Mungu. Upendo kwa Mwenyezi Mungu na khofu Yake ndiyo roho ya ibada inayogeuza maisha ya muumini kuwa mfululizo wa matendo yenye manufaa, ambapo kazi ya kila siku, kwa nia ya kweli na ikhlasi, hugeuka kuwa ibada anayokusudia nayo uso wa Mola wake, akifuata yale aliyokuja nayo Nabii Muhammad ﷺ.

الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.

يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.

إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.

يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.