Vahiy qilingan kitoblarga imon

Musulmon Allohning payg‘ambarlariga nozil qilgan barcha kitoblarga, masalan Ibrohim va Musoning suhuflariga, Zabur — Davudning kitobiga va Iso alayhissalomning Injiliga ishonadi. Bu e’tiqod uning iymonining ajralmas qismi bo‘lib, Allohni odamzotni ketma-ket yuborilgan ilohiy risolalar orqali yo‘naltirgan va haqiqat manbai sifatida tan olishni anglatadi; bu mo‘minda Alloh tomonidan xabardor qilingan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilish tuyg‘usini singdiradi.

Qur’on ul-azim oldingi vahiy qilingan kitoblar ustidan hukmron va hukm beruvchi manba hisoblanadi; u bugungi qo‘limizdagi matnlarni taqqoslashdagi muvozanatdir. Qur’onga mos kelgan eski kitoblardagi ma'lumotlarning hammasiga rostligini va saqlanishini ishonamiz; ammo Qur’onga zid yoki unga qarshi chiqadigan narsa uzoq asrlar mobaynida buzilgan va o‘zgartirilgan deb qat’iy xulosa qilamiz — bu asl Alloh so‘zi sifatida emas.

Qur’on oldingi risolalarning haqiqatini tasdiqlab, ularga tushgan o‘zgartirishlarni tuzatish uchun nozil qilingan; hatto Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashoratlar ham bor edi. Bu tasdiq ilohiy manbaning birlikligini ko‘rsatadi va Qur’oni karimni avvalgi vahiylarning asl ma’nosini saqlab qoluvchi, oxirgi va ishonchli manba sifatida belgilaydi.

Bu kitoblarga imon mohiyati ularning hidoya va nur ekanligiga taslim bo‘lishdir. Oldingi kitoblarga buzilish tushganligini tan olgan holda ham, biz ularni inkor etmaymiz; balki Qur’on bizga ularning hukmlari va qadriyatlari mohiyatini qanday yetkazganini ushlaymiz, ularni Alloh o‘z kitobida abadiylashtirgan. Shunday qilib, musulmon muborak nabiylar zanjiriga tutashgan holda, Allohning barcha risolalarini hurmat qilganicha qoladi va Qur’onni hayot yo‘li sifatida mustahkam ushlaydi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.