Vahiy qilingan kitoblarga imon

Musulmon inson Alloh tomonidan payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradi; masalan Ibrohim va Muso sahifalari (suhuf), Dawudning Zaburi va Iso alayhissalomning Injili kabi kitoblar. Bu imon uning aqidasining ajralmas qismi bo‘lib, Alloh insoniyatga navbatma-navbat yo‘l ko‘rsatgan manbai ekanini tan olishni anglatadi va shu tariqa mo‘min barcha payg‘ambarlarni va ularning risolalarini hurmat qiladi.

Qurʼon karim esa undan oldingi ilohiy kitoblarga nisbatan hukmron va mezon hisoblanadi; hozir bizda mavjud bo‘lgan matnlarni Qurʼon bilan solishtirib baholaymiz. Qurʼonga muvofiq kelsa, ularning xabarlariga, hukmlariga va asosan o‘rnatilgan haqiqatlarga ishonamiz; Qurʼon bilan ziddiyatda bo‘lgan yoki unga to‘g‘ri kelmaydigan narsa esa vaqt o‘tishi bilan o‘zgartirilgan yoki buzilgan deb qabul qilinadi va asl ilohiy so‘z sifatida qabul qilinmaydi.

Qurʼon oldingilarni tasdiqlovchi va ularda sodir bo‘lgan xatolarni tuzatib beruvchi holatda nozil bo‘lgan; hatto Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashoratlar mavjudligi haqida ham Qurʼon guvohlik beradi. Bu tasdiq ilohiy manbaning birligini ko‘rsatadi va Qurʼonni ilgari nozil qilingan risolalarning asl mazmunini saqlovchi va insoniyatga aslida Alloh nima demoqchi bo‘lganini muhrlab beruvchi ishonchli maʼlumotnoma sifatida ajratadi.

Kitoblarga imonning mohiyati ularni hidoya va nur sifatida qabul qilishdan iboratdir. Oldingi kitoblarda vaqt o‘tishi bilan o‘zgartirishlar bo‘lganini eʼtirof etgan holda ham, biz Qurʼon orqali bizga yetkazilgan ularning asl hukmlari va qadriyatlarini eʼtibordan chetda qoldirmaymiz; shu tariqa musulmon o‘zini nabiylar zanjiriga bog‘lab, Allohning barcha risolalarini hurmat qilgan holda Qurʼonni hayot yo‘riqnomasi sifatida oladi.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.