القسم الثامن: نظام العقوبات في الإسلام (الحدود والديات والعقوبات)

Қисми ҳаштум: Низоми ҷазоҳо дар Ислом (ҳудудҳо, дият ва ҷазоҳо)

قال رسول الله ﷺ «ادْرَؤُوا الْحُدُودَ عَنِ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ، فَإِنْ وَجَدْتُمْ لِلْمُسْلِم مَخْرَجًا فَخَلُّوا سَبِيلَهُ، فَإِنَّ الإِمَامَ لأَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Ҳудудҳоро аз мусалмонон ҳарчӣ қадар метавонед дур кунед; агар барои мусалмон роҳе ёфтед, роҳашонро боз гузоред; зеро имом беҳтар аст хато кунад дар бахшиш аз он ки хато кунад дар ҷазо».

قال رسول الله ﷺ «إِذَا ظَهَرَ الزِّنَا وَالرِّبَا فِي قَرْيَةٍ فَقَدْ أَحَلُّوا بِأَنْفُسِهِمْ عَذَابَ اللَّهِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Агар дар як деҳа зино ва риба (суди номатлуб) намоён шавад, пас онҳо худ бар уҳдаи азоби Худо меафтанд».

قال رسول الله ﷺ «أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا أَهْلَكَ الَّذِينَ مَنْ قَبْلَكُمْ أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الشَّرِيفُ تَرَكُوهُ وَإِذَا سَرَقَ فِيهِمُ الضَّعِيفُ أَقَامُوا عَلَيْهِ الْحَدَّ، وَأَيْمُ اللهِ لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Эй мардум, ҳалокати ононе, ки пеш аз шумо буданд, ҳамин буд, ки вақте сарватманд дар байни онҳо дуздӣ мекард, онҳоро мегузоштанд, ва вақте заиф дуздӣ мекард, бар ӯ ҳадд мегузоштанд; ва ба Худо савганд, агар Фотима бинти Муҳаммад сӯғи (дуздӣ) мекард, ман дасташро мешикандам».

قال رسول الله ﷺ «تَعَافَوا الْحُدُودَ فِيمَا بَيْنَكُمْ، فَمَا بَلَغَنِي مِنْ حَدٍّ فَقَدْ وَجَبَ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Ҳудудҳоро миёни худ тазйиқ накунед; он чи ба ман расидааст аз ҳаддҳо барои ман вазифадор аст».

قال رسول الله ﷺ «كُلُّ ذَنْبٍ عَسَى اللهُ أَنْ يَغْفِرَهُ، إِلاَّ مَنْ مَاتَ مُشْرِكًا، أَوْ مُؤْمِنٌ قَتَلَ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Ҳар гуна гуноҳе мумкин аст Худо онро бибахшад, ҷуз он касе ки бо ширк мурд, ё мӯъмине ки мӯъминеро бо қасд кушта бошад».

قال رسول الله ﷺ «لا تُعذِّبُوا بِعَذَابِ اللهِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Бо ҷазои Худо мардумро ҷазо надиҳед».

قال رسول الله ﷺ «لا تُقَامُ الْحُدُودُ فِي الْمَسَاجِدِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Дар масоҷид ҳудудҳо (ҷазоҳои шаръӣ) ҷорӣ намешаванд».

قال رسول الله ﷺ «لا تُقْتَلُ نَفْسٌ ظُلْمًا إِلَّا كَانَ عَلَى ابْنِ آدَمَ الْأَوَّلِ كِفْلٌ مِنْ دَمِهَا لِأَنَّهُ أَوَّلُ مَنْ سَنَّ الْقَتْلَ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Ҳеҷ ҷони беадолатона кушта намешавад, ки бар сари писари аввалини Одам як саҳм аз хуни он набошад, зеро ӯ аввалин кас буд, ки куштанро ба роҳ андохт».

قال رسول الله ﷺ «لا تَقْتُلْهُ، فَإِنْ قَتَلْتَهُ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَتِكَ قَبْلَ أَنْ تَقْتُلَهُ، وَأَنْتَ بِمَنْزِلَتِهِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ كَلِمَتَهُ الَّتِي قَالَ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Накуш ӯро, зеро агар ӯро куштӣ, пеш аз он ки ӯро куштаӣ ӯ дар мақоми ту буд, ва ту пеш аз он ки ӯ калимаеро бигӯяд, дар мақоми ӯ будӣ».

قال رسول الله ﷺ «لا يَزَالُ العَبْدُ فِي فُسْحَةٍ مِنْ دِينِهِ مَا لَمْ يُصِبْ دَمًا حَرَامًا».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Банда дар фазои осонии дини худ мемонад то даме ки хуни ҳаром (беҳуқуқ) нарэвад».

قال رسول الله ﷺ «يَا أَنَسُ، كِتَابُ الله الْقِصَاصُ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Эй Анас, Китоби Худо—қисос аст».

قال رسول الله ﷺ «مَنْ أَحْسَنَ فِي الْإِسْلَامِ لَمْ يُؤَاخَذْ بِمَا عَمِلَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ، وَمَنْ أَسَاءَ فِي الْإِسْلَامِ أُخِذَ بِالْأَوَّلِ وَالْآخِرِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Касе ки дар ислом хуб кард, ӯ барои он чи дар замони ҷоҳилият кардааст ҳисоб намешавад; ва касе ки дар ислом бад кард, ӯ бо амалҳои пешина ва баъдиаш маҳкум мешавад».

قال رسول الله ﷺ «مَنْ أَصَابَ حَدًا فَعُجِّلَ عُقُوبَتُهُ فِي الدُّنْيَا فَاللَّهُ أَعْدَلُ مِنْ أَنْ يُثَنِيَ عَلَى عَبْدِهِ الْعُقُوبَةَ فِي الْآخِرَةِ، وَمَنْ أَصَابَ حَدًا فَسَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَفَا عَنْهُ فَاللَّهُ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَعُودَ إِلَى شَيْءٍ قَدْ عَفَا عَنْهُ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Кӣ ҳадде (ҷазоеро) пазирад ва ҷазояш дар дунё таъхир наёфта бошад, пас Худо одилтар аст аз он ки ҷазоро дар Охирата бар бандааш таъхир андохта бошад; ва кӣ ҳаддро пазирад ва Худо ӯро пазиронд ва бахшид, пас Худо карамтар аст аз он ки бармегардад ба чизе, ки бар ӯ бахшида шудааст».

قال رسول الله ﷺ «مَنْ ضَرَبَ غُلَامًا لَهُ حَدًا لَمْ يَأْتِهِ، أَوْ لَطَمَهُ فَإِنَّ كَفَّارَتَهُ أَنْ يُعْتِقَهُ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Касе ки ғуломашро зада бошад ва ҳадд бар ӯ татбиқ нашуда бошад ё ӯро лavuta задан (лаънати ҷисмонӣ) карда бошад, кафораташ он аст, ки ӯро озод кунад».

قال رسول الله ﷺ «مَنْ قَتَلَ عَبْدَهُ قَتَلْنَاهُ، وَمَنْ جَدَعَ عَبْدَهُ جَدَعْنَاهُ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Касе ки ғуломашро кушад, мо ӯро мекушем; ва касе ки ғуломашро маҷрӯҳ созад, мо ҳам ӯро маҷрӯҳ месозем».

«نَهَى النَّبِيُّ ﷺ عَنِ الضَّرْبِ فِي الوَجْهِ وَعَنِ الوَسْمِ فِي الوَجْهِ».

Набӣ ﷺ манъ кард аз зарба задан ба рӯ ва аз тамғагузорӣ дар рӯ.

قال رسول الله ﷺ «يَا أُسَامَةُ، أَتَشْفَعُ فِي حَدٍّ مِنْ حُدُودِ اللهِ».

Паёмбари Худо ﷺ фармуд: «Эй Усома, оё ту дар яке аз ҳудудҳои Худо шафоат мекунӣ?»