Имон ба фариштагон

Мусулмон ба фариштагон ҳамчун яке аз махлуқоти Худованд имон дорад, ки Ӯ онҳоро барои итоати мутлақ ва тасбеҳи доимӣ интихоб кардааст. Онҳо мавҷудоти нуронӣ ҳастанд, ки дар шакли аслии худ барои инсон ноаёнанд, аммо Худованд ба онҳо қудрати ба суратҳои моддӣ даромаданро дар вақти зарурӣ ато кардааст, чуноне ки дар дидори онҳо бо паёмбарон рух дода буд. Вазифаҳои онҳо гуногун аст: иҷрои фармонҳои Худо, расонидани ваҳй, идораи умури коинот, сабти аъмоли бандагон ва ҳимояту устувор гардонидани мӯъминон.

Аммо ҷинҳо махлуқоти дигаре ҳастанд, ки Худованд онҳоро аз оташ офаридааст. Онҳо низ комилан монанди инсонҳо мукаллаф ва масъули аъмоли худ буда, ба мӯъминони солеҳ ва гунаҳкорони саркаш тақсим мешаванд. Мо онҳоро дар сурати аслиашон намебинем, аммо онҳо моро мебинанд, ки ин тафовутро дар дарки вуҷуди онҳо шарҳ медиҳад. Онҳо илми ғайбро намедонанд, ҳаёташон тобеи қонунҳои Худованд дар коинот аст ва ҷуз бо иҷозати Худованди Мутаол қодир ба расонидани зарар ё фоидае нестанд.

Шайтонҳо кофирони ҷинҳоянд, ки Иблис онҳоро дар роҳи душманӣ бо башарият ва гумроҳсозӣ сарварӣ мекунад. Қудрати онҳо танҳо бо васваса ва зийнат додани бадӣ маҳдуд аст ва онҳо бар бандагон ҳеҷ гуна қудрати маҷбуркунандае надоранд. Пас, мӯъмине, ки зикри Худоро ба ҷо меорад ва дар амри Ӯ устувор аст, аз макру ҳилаҳои онҳо дар амон мемонад, дар ҳоле ки касе, ки аз ҳавои нафси худ пайравӣ мекунад ва аз Парвардигораш ғофил аст, ба доми онҳо меафтад.

Ақидаи имон ба фариштагон, ҷинҳо ва яқин доштан ба вуҷуди ин олами ғайбӣ дар дили мӯъмин бузургдошти Худовандро ба бор меорад. Вақте инсон медонад, ки фариштагоне ҳастанд, ки аъмолашро назорат мекунанд ва гуфторашро менависанд, ин ӯро водор мекунад, ки дар ниҳону ошкор аз Худо битарсад ва аз васвасаҳои шайтон паноҳ биҷӯяд. Ин ҷанбаи ахлоқиро тақвият дода, ба умеди савобу раҳмати Худо инсонро ба сӯи итоат ва парҳез аз гуноҳон ташвиқ мекунад.

يؤمن المسلم بالملائكة كخلق من خلق الله، اصطفاهم للطاعة المطلقة والتسبيح الدائم. هم كائنات نورانية غير مرئية للبشر في هيئتها الأصلية، لكن الله منحهم القدرة على التشكل بأشكال مادية عند الحاجة، كما حدث في زيارتهم للأنبياء. وظيفتهم تتنوع بين تنفيذ أوامر الله، وحمل الوحي، وتدبير شؤون الكون، وتسجيل أعمال العباد، وحماية المؤمنين وتثبيتهم.

أما الجن، فهم خلق آخر أوجده الله من نار، وهم مكلفون ومحاسبون تماماً كالبشر، ينقسمون إلى مؤمنين صالحين وعصاة متمردين. نحن لا نراهم في صورتهم الأصلية، لكنهم يروننا، مما يفسر التفاوت في إدراك وجودهم. وهم لا يعلمون الغيب، وحياتهم تخضع لسنن الله في الكون، ولا يملكون ضراً ولا نفعاً إلا بإذنه تعالى.

الشياطين هم كفار الجن، يقودهم إبليس في معاداة البشر وسلوك طريق الإغواء. إن قدرتهم تقتصر على الوسوسة وتزيين الشر، ولا يملكون سلطاناً قسرياً على العباد. فالمؤمن الذي يتمسك بذكر الله ويستقيم على أمره، يكون في حصن من مكائدهم، بينما يسقط في حبائلهم من يتبع هواه ويغفل عن ربه.

تثمر عقيدة الإيمان بالملائكة والجن واليقين بوجود هذا العالم الغيبي تعظيماً لله في قلب المؤمن. حين يعلم الإنسان أن هناك ملائكة ترقب أفعاله وتكتب أقواله، يدفعه ذلك إلى مراقبة الله في سره وعلنه، والاستعاذة من وساوس الشيطان، مما يقوي الجانب الأخلاقي ويدفع نحو الطاعة وتجنب المعاصي رجاءً في ثواب الله ورحمته.