Имон ба китобҳои нозилшуда

Мусалмон ба ҳамаи китобҳое, ки Худо ба пайғамбаронаш нозил кардааст — мисли Сӯҳуфи Иброҳим ва Мӯсо, Забури Давуд ва Инҷили Исо алайҳиссалом — имон дорад. Ин имон ҷузъи ҷудонашавандаи ақиди ӯст; ӯ ба он иқрор аст, ки Худо сарчашмаи ҳидоят ва ҳақият аст, ки ба тариқи паёмҳояш ба инсоният сухан гуфт ва ин ба эҳтиром ба ҳамаи пайғамбароне, ки ин рисолатҳоро ба мардум расонданд, замина мегузорад.

Қуръон мубрамтар ва ҳукмрон бар китобҳои қабл аст; он мизонест, бо ёрии он мо матнҳои дар дасти мо мондаро месанҷем. Ҳар чи бо Қуръон мувофиқат кунад, мо дурустии он ва давомёбии онро мешуморанд; аммо он чӣ бар мухолифати Қуръон ё дар ихтилоф бо он бошад, мо мутмаин мешавем, ки дар тӯли замон ба таҳриф ё дигаргунсозӣ дучор омадааст ва дигар намояндаи сухани аслии Худо нест.

Қуръон ҳамчун тасдиқкунандаи паёмҳои гузашта ва ислоҳи он чи ба онҳо ворид шудааст будааст, ва дар Таврот ва Инҷил нишона ва хушхабар дар бораи пайғамбари Муҳаммад ﷺ омадааст. Ин тасдиқ яксонӣ ва иттиҳоди сарчашмаи илоҳиро нишон медиҳад ва Қуръонро ба марҳилаи ниҳоӣ ва ҳифзшуда ҳамчун манбаи бехатаре табдил медиҳад, ки ҳақиқати мақсади Худоро дар он паёмҳои қаблӣ барои инсоният нигоҳ медорад.

Мазмуни аслии эътиқод ба ин китобҳо дар он аст, ки онҳоро ҳидоят ва нур донистан аст. Дар ҳоле ки мо ба эҳтимоли таҳриф дар китобҳои муқаддасҳои қаблӣ эътироф мекунем, ин маънои нодида гирифтани онҳо нест; мо ба он чи Қуръон дар бораи мазмун ва қарорҳои асосие, ки Худо дар қаламрави нахустин китобҳо таъкид кардааст, нигариста ва ба он устувор мемонем. Ин тавр, мусалмон ба занҷираи пайғамбарон пайванд мемонад, ба ҳамаи паёмҳояшон эҳтиром дорад ва Қуръонро ҳамчун роҳнамои ҳаёт нигоҳ медорад.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.