Имон ба китобҳои осмонӣ

Мусулмон ба ҳамаи китобҳое, ки Худованд бар паёмбаронаш нозил кардааст, имон меоварад, монанди саҳифаҳои Иброҳим ва Мӯсо, Забури Довуд ва Инҷили Исо (алайҳиссалом). Ин имон як ҷузъи ҷудонашавандаи ақидаи ӯст, зеро эътироф мекунад, ки Худо сарчашмаи ҳидоят ва ҳақ аст, ки тавассути паёмҳои пайдарпайи осмонии Худ ба башарият хитоб кардааст. Ин дар дили мӯъмин эҳтиром ба ҳамаи паёмбаронеро, ки ин паёмҳоро ба мардум расонидаанд, ҷой медиҳад.

Қуръони Карим бар китобҳои осмонии пешин бартарӣ дорад ва меъёри асосӣ ба шумор меравад; он тарозуест, ки бо он матнҳои имрӯзаро месанҷем. Ҳар он чизе аз хабарҳои он китобҳо, ки ба Қуръон мувофиқ аст, мо ба дурустӣ ва боқӣ мондани он боварӣ дорем. Аммо он чизе, ки бо он мухолифат ё зиддият дорад, яқин дорем, ки бо гузашти замонҳо дучори таҳрифу тағйир шудааст ва каломи аслии Худоро, ки нозил шуда буд, ифода намекунад.

Қуръони Карим паёмҳои пешинро тасдиқ намуда, ҳамзамон таҳрифҳоеро, ки дар онҳо роҳ ёфтааст, ислоҳ мекунад. Ҳатто дар Таврот ва Инҷил башорати омадани Паёмбар Муҳаммад ﷺ-ро овардааст. Ин тасдиқ ягонагии сарчашмаи илоҳиро нишон медиҳад ва Қуръонро сарчашмаи ниҳоӣ ва боэътимоде қарор медиҳад, ки ҳақиқати иродаи Худоро дар он паёмҳои пешин барои башарият ҳифз мекунад.

Асли имон ба ин китобҳо дар таслим шудан ба он аст, ки онҳо ҳидоят ва нур буданд. Бо вуҷуди имони мо ба вуқӯъи таҳриф дар китобҳои пешин, мо онҳоро нодида намегирем, балки ба он чизе, ки Қуръон дар бораи асли аҳком ва арзишҳои онҳо ба мо хабар додааст ва Худованд онҳоро дар китоби Худ ҷовидон сохтааст, пайравӣ мекунем. Ба ин васила, мусулмон бо силсилаи мубораки паёмбарӣ пайваста мемонад, ба ҳамаи паёмҳои Худо эҳтиром мегузорад ва Қуръонро ҳамчун роҳнамои зиндагӣ мепазирад.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.