Қуръони Карим

Қуръони Карим каломи Худованди Мутаол аст, ки бар Паёмбараш Муҳаммад ﷺ нозил шудааст. Он дастури зиндагӣ, ҳуҷҷати равшан ва сарчашмаи ҳидояти мусулмонон мебошад. Қуръон ба забони арабӣ дар тӯли бисту се сол нозил шудааст ва матни комили он дар синаҳои ҳофизон (азёдкунандагон) ва дар саҳифаҳои мусҳафҳо дар ҳар гӯшаву канори дунё ҳифз шудааст.

Қуръони Карим мӯъҷизаи ҷовидонаи Паёмбар Муҳаммад ﷺ мебошад. Ин каломи Худост, ки бо он инсон ва ҷинро ба чолиш даъват кард, то монанди онро биёваранд, вале онҳо оҷиз монданд ва ин даъват то ҳол побарҷост. Мӯъҷиза будани он танҳо бо балоғату фасоҳат ва ё хабар додан аз ғайб маҳдуд намешавад, балки он дар назму тартиб, қонунгузорӣ ва ишораҳои илмии худ як мӯъҷизаи комил аст, ки онро дар ҳар давру замон танҳо муҳаққиқони амиқбин дарк карда метавонанд.

Қуръон офаридаи дасти башар нест. Охир, чӣ гуна як марди омӣ (бесавод), ки дар як муҳити биёбонӣ, дур аз марказҳои тамаддун ва андешаҳои фалсафии дигар қавмҳо ба воя расидааст, метавонист китобе биёварад, ки дорои волотарин қонунҳо ва амиқтарин ҳақиқатҳо бошад? Нобиғаҳои таърих шояд дар соҳаҳои худ дастовардҳои бузурге дошта бошанд, аммо ҳунари онҳо ҳудуд дорад, дар ҳоле ки Қуръон чашмаи ҷовидонаест, ки ҳаргиз хушк намешавад. Ҳар олим ва адиб дар он чизеро пайдо мекунад, ки ба тахассуси ӯ мувофиқ аст ва ин худ далели он аст, ки ин китоб аз ҷониби Худованди Ҳакиму Огоҳ нозил шудааст.

Мусулмонон ба ҳамаи китобҳои нозилшудаи Худованд, аз қабили саҳфаҳои Иброҳим ва Мӯсо, Забури Довуд ва Инҷили Исо (алайҳимуссалом) имон доранд. Аммо Қуръон бар он китобҳо ҳоким ва нигаҳбон аст. Ҳар он чӣ аз он китобҳо, ки ба Қуръон мувофиқат мекунад, ҳақ ва собит аст ва ҳар чӣ ба он мухолиф бошад, ба таҳрифу тағйирот дучор шудааст. Мо ҳамаи паёмбаронро эҳтиром мекунем ва рисолати онҳоро гиромӣ медорем, аммо аз Қуръони Карим ҳамчун меъёри асосӣ пайравӣ менамоем, ки бо он дурустии хабарҳоро месанҷем ва дар роҳи Худо устувор мемонем.

القرآن الكريم هو كلام الله تعالى المنزَّل على نبيه محمد ﷺ، وهو دستور المسلمين وحجتهم ومصدر هدايتهم. نزل بالعربية على مدى ثلاثة وعشرين عامًا، ويُحفظ نصّه كاملًا في صدور الحفاظ وبين دفتي المصاحف في كل بقاع الأرض.

القرآن الكريم هو المعجزة الخالدة للنبي محمد ﷺ، وهو كلام الله الذي تحدى به الإنس والجن أن يأتوا بمثله فعجزوا، ولا يزال التحدي قائماً. ومصدر إعجازه ليس جانباً واحداً كالبلاغة أو الإخبار بالمغيبات فحسب، بل هو إعجاز كلي في نظمه وتشريعه وما يحويه من إشارات علمية لا يدركها إلا الدارس المتفحص في كل عصر.

لم يكن القرآن من تأليف بشر، فكيف يتسنى لرجل أمي نشأ في بيئة صحراوية منعزلة عن مراكز الحضارة وفلسفات الأمم أن يأتي بكتاب يحوي أرقى التشريعات وأعمق الحقائق؟ إن العباقرة في التاريخ قد يبدعون في فنونهم، لكن سبقهم له حدود، بينما القرآن يظل معيناً لا ينضب، يجد فيه كل عالم وأديب ما يوافق تخصصه ودليلاً على أنه تنزيل من حكيم خبير.

يؤمن المسلمون بكتب الله المنزلة، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليهم السلام، ولكن القرآن هو المهيمن على تلك الكتب؛ فما وافقه منها فهو الحق الثابت، وما خالفه فهو مما دخله التحريف. نحن نحترم جميع الأنبياء ونقدر رسالاتهم، لكننا نتبع القرآن الكريم بصفته الميزان الذي نزن به الأخبار ونستقيم به على منهج الله.