Ислом чист?

Ислом дини тавҳид (яктопарастӣ) ва сулҳу осоиштагист, ки ба ибодати Худои ягона, имон овардан ба ҳамаи паёмбаронаш, анҷом додани амалҳои нек ва доштани ахлоқи ҳамида даъват мекунад. Калимаи «Ислом» маънои таслим шудан ба Худованд ва бо муҳаббату ризоият пайравӣ кардан аз фармонҳои Ӯро дорад.

Ислом танҳо маҷмӯи маҳдудиятҳо нест, балки як роҳу равиши зиндагист, ки талоши инсонро миёни хоҳишҳои зудгузар ва натиҷаҳои оянда танзим мекунад. Монанди донишомӯзе, ки барои омодагӣ ба имтиҳон аз дилхушиҳои дунё даст мекашад, мусулмон низ дарк мекунад, ки дунё сарои гузар аст ва он ҳавасҳову лаззатҳои гузарое, ки мо мебинем, дар баробари лаззати ҷовидонии охират арзише надоранд. Ин фитрати ақл аст, ки ҳақро аз ботил ва фоидаоварро аз зиёновар ҷудо мекунад, то инсонро ба сӯи камол ва мартабаи баланд бирасонад.

Инсон табиатан ба озодӣ майл дорад ва маҳдудиятҳоро намепазирад, аммо Ислом ба мо меомӯзад, ки озодии мутлақ ва беназорат ҷомеаро ба бесарусомонӣ мекашонад. Зеро худи ақл як маҳдудият аст, тамаддун як маҳдудият аст ва адолат низ як маҳдудият аст. Аз ин рӯ, пайравӣ аз дин барои нафс мисли баромадан ба қуллаи кӯҳ гарон аст, зеро нафс ба поин рафтан (осонӣ) моил аст. Вале касе, ки ин сабрро пеша мекунад, ширинии имонро мечашад, ҳамчуноне ки бемор пас аз парҳези дардовар аз хӯрокҳои лазиз, сиҳатии худро меёбад.

Ҳақиқати дин ин эътиқод ба вуҷуди Худои ягона аст, ки Офаридгори коинот буда, аз асрори ниҳон огоҳ аст ва инсонро ҳам дар танҳоӣ ва ҳам дар миёни мардум мебинад. Ин боварӣ мӯъминро водор месозад, ки ба ахлоқи ҳамида пойбанд бошад. Зеро имон танҳо талаффуз кардани шаҳодатайн нест, балки обод кардани замин ва пок сохтани нафс аст. Мусулмон Худоро чунон ибодат мекунад, ки гӯё Ӯро мебинад ва агарчи ӯ Худоро намебинад, яқин дорад, ки Худо ӯро мебинад. Бинобар ин, рафтори ӯ гувоҳи ихлос ва ростии имонаш мегардад.

Ислом даъват ба ягонапарастӣ, амал ва воқеъбинӣ аст. Худованд моро на фариштагони бегуноҳ офаридааст ва на ҳайвоноти беақл, балки ба мо ақлу ирода ато кардааст, то роҳи худро интихоб кунем. Ҳадафи ниҳоии мӯъмин ба даст овардани ризоияти Худованд аст. Барои ин аз ибодатҳое кӯмак меҷӯяд, ки зиндагии ӯро танзим мекунанд: аз қабили намоз, ки ӯро бо Парвардигораш мепайвандад, рӯза, ки нафсашро тарбия мекунад, закот, ки ҳамбастагии иҷтимоиро таъмин мекунад ва ҳаҷ, ки мусулмононро бар пояи некӣ гирд меоварад. Ин як барномаи мутавозинест, ки ободонии дунёро бо амал барои охират якҷо мекунад.

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.