Наздикӣ ба Паёмбар ﷺ дар Рӯзи Қиёмат

«أَوْلَى النَّاسِ بِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَكْثَرُهُمْ عَلَيَّ صَلَاةً»

Наздиктарин инсонҳо ба ман дар Рӯзи Қиёмат онҳое хоҳанд буд, ки бештар салавот бар ман фиристода буданд.

Беш аз подоши рӯҳонии фаврӣ, ин ҳадис салавотро бо наздикӣ ба Паёмбар ﷺ дар Олами Охира мепайвандад. Тезӣ ва мунтазам будани ин амал меъёри робитаи боварии бандаро бо ӯ месозад — на сарват, на мақом ё аср, балки амали оддӣ ва такроршавандаи фиристодани салом ва салавот.

Шайх Абдуллоҳ Сираҷ ад-Дин инчунин навиштааст, ки касе, ки бар Паёмбар ﷺ салавоти фаровон мепардозад, дар миёни онҳое хоҳад буд, ки дар сояи Арши Худо паноҳ хоҳанд дошт дар Рӯзе, ки ғайр аз сояи Ӯ сояе нест — ин ҳадисро Анас (аз ӯ розӣ бод) нақл кардааст.

• Наздикӣ (awla al-nas bi) тавассути садоқате, ки бо салавот ифода меёбад, муайян карда мешавад, на тавассути насаб ё ҷуғрофия.
• Ин ҳадис мусалмононро водор мекунад, ки салавотро амали доимӣ ва мунтазам созанд, на кори фосилавӣ.
• Меъёри он — зиёдӣ (aktharuhum) — ҳар қадар кас бештар фиристад, ҳамон қадар наздиктар мешавад.