ความเชื่อในคัมภีร์ที่ถูกประทาน

มุสลิมเชื่อในคัมภีร์ทั้งหมดที่อัลลอฮ์ได้ประทานลงมาแก่บรรดานบี เช่น แผ่นคัมภีร์ของอิบรอฮีมและมูซา หนังสือซับูร์ของดาวูด และอินจีลของอีซา عليه السلام. ความศรัทธานี้เป็นส่วนสำคัญของความเชื่อ เพราะยอมรับว่าอัลลอฮ์เป็นแหล่งแห่งการนำทางและความจริงที่ตรัสกับมนุษยชาติผ่านการส่งสารของพระองค์ ซึ่งปลูกฝังในใจผู้ศรัทธาความเคารพต่อนบีทุกคนที่นำข้อความเหล่านั้นมายังมนุษย์.

อัลกุรอานถือเป็นผู้ครอบครองและผู้ตัดสินเหนือคัมภีร์ก่อนหน้า เป็นเครื่องชั่งที่เราวัดข้อความที่อยู่ในมือปัจจุบันของเรา. ทุกสิ่งที่สอดคล้องกับอัลกุรอานจากเรื่องราวในคัมภีร์เหล่านั้น เราเชื่อในความถูกต้องและความคงอยู่ของมัน แต่สิ่งที่ขัดแย้งกับอัลกุรอานหรือไม่สอดคล้อง เราแน่ใจว่าได้ถูกเปลี่ยนแปลงและบิดเบือนตลอดยุคสมัย และไม่เป็นคำพูดของอัลลอฮ์เดิมที่ได้ประทานลงมา.

อัลกุรอานได้มาพร้อมการยืนยันข้อความก่อนหน้าของเหล่าสาส์น พร้อมการแก้ไขความบิดเบือนที่เกิดขึ้น และยังมีการส่งข่าวดีเกี่ยวกับนบี มุฮัมมัด ﷺ ในตอรอตและอินจีลด้วย. การยืนยันนี้ชี้ให้เห็นถึงเอกภาพของแหล่งที่มาจากพระเจ้า และทำให้อัลกุรอานเป็นแหล่งอ้างอิงสุดท้ายและน่าเชื่อถือที่คงไว้ซึ่งความจริงที่อัลลอฮ์ประสงค์ในสาส์นที่ประทานก่อนหน้านี้แก่มนุษยชาติ.

แก่นแท้ของความศรัทธาต่อคัมภีร์เหล่านี้อยู่ที่การยอมรับว่าเป็นแนวทางและแสงสว่าง. แม้เราเชื่อว่ามีการบิดเบือนในคัมภีร์ก่อนหน้า เราไม่ได้มองข้ามพวกมัน แต่ยึดมั่นในสิ่งที่อัลกุรอานแจ้งแก่เราเกี่ยวกับแก่นของคำสั่งและคุณค่าที่อัลลอฮ์ได้ตราไว้ในบัญชีของพระองค์. ดังนั้นมุสลิมจึงยังคงเชื่อมโยงกับลำดับแห่งการส่งสารอันเป็นมงคล เคารพต่อสาส์นของอัลลอฮ์ทั้งหมด และถืออัลกุรอานเป็นแนวทางชีวิต.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.