ความเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น

โลกไม่ได้จำกัดเพียงสิ่งที่ประสาทสัมผัสจำกัดของเราเห็น ความจริงกว้างกว่าจักรวาลแห่งการรับรู้ทางกาย. จิตวิญญาณ ซึ่งเป็นความลับของชีวิตเรา เป็นความจริงที่เราศรัทธาแม้ธรรมชาติของมันจะไม่สามารถรับรู้ด้วยประสาทสัมผัสได้. ดังนั้น ความเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ศรัทธาโดดเด่น เพราะเขาเชื่อในสิ่งที่อยู่นอกเหนือวัตถุโดยยึดตามข่าวจากอัลลอฮ์ผู้สัตย์จริง ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของความแน่นอน.

จากปัญญาและเมตตาของอัลลอฮ์ต่อเรา ทรงแจ้งเราเกี่ยวกับสิ่งที่สติของเราไม่อาจรับรู้ได้ด้วยตนเอง ผ่านการส่งสารที่มาจากภายนอกตัวเรา. ข่าวสารอันเป็นพระเจ้ามีวิถีคงที่ วิถียิ่งใหญ่ที่สุดคือการส่งมลาอิกะฮ์ไปยังร่อซูลผู้ทรงคัดเลือกเพื่อประกาศกฎหมายศาสนา; เพื่อให้เป็นคำชี้แจงที่นำพาเราออกจากความคับแคบของวัตถุสู่ความกว้างไกลแห่งความรู้เกี่ยวกับอัลลอฮ์และการกระทำเพื่่อวันปรโลก.

คุณธรรมอันประเสริฐจะไม่มั่นคงหากไม่ได้ตั้งอยู่บนรากฐานแห่งความเชื่อ ผู้ศรัทธาที่แน่ใจว่าอัลลอฮ์ทอดพระเนตรทั้งในที่ลับและที่แจ้งเท่านั้นที่ยึดมั่นในความดีและหลีกเลี่ยงความชั่ว ไม่ว่าจะมีคำสรรเสริญหรือไม่ก็ตาม. ส่วนผู้ที่ผูกการกระทำของตนไว้กับสาเหตุทางกายเพียงอย่างเดียว จะยังคงเป็นทาสของผลประโยชน์ส่วนตนและห่างไกลจากความเจริญทางจิตวิญญาณรวมถึงค่านิยมมนุษยธรรมอันสูงส่ง.

ท้ายที่สุด ความเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นไม่ขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ เพราะอัลลอฮ์เป็นผู้สร้างเหตุและผล. สิ่งที่บางคนเห็นว่าเป็นความขัดแย้งระหว่างวิทยาศาสตร์กับเรื่องเร้นลับ แท้จริงเป็นความบกพร่องในการเข้าใจ. ตัวอย่างเช่น ใบพยากรณ์อากาศไม่ใช่การรับรู้สิ่งเร้นลับ แต่เป็นการสรุปจากกฎของอัลลอฮ์ในปรากฏการณ์ทางกายที่ปรากฏให้เห็น คล้ายกับผู้ที่เห็นว่าจดหมายจะมาถึงแล้วและบอกล่วงหน้าว่ามันจะมาถึง.

إن العالم لا يقتصر على ما تدركه حواسنا المحدودة، فالحقيقة أوسع من عالم الشهادة المادي. فالروح، التي هي سر حياتنا، حقيقة قائمة نؤمن بها رغم غياب ماهيتها عن إدراكنا الحسي. وهكذا، يُعد الإيمان بالغيب تمييزاً للمؤمن، حيث يصدق بما وراء المادة اعتماداً على خبر الله الصادق، وهو أسمى مراتب اليقين.

من حكمة الله ورحمته بنا أن أخبرنا عما تعجز عقولنا عن إدراكه وحده، وذلك عبر رسالاته التي جاءت من خارج ذواتنا. وقد اتخذت هذه الأخبار الإلهية طرقاً ثابتة، أعظمها إرسال الملائكة إلى الرسل المصطفين لتبليغ الشريعة؛ ليكون ذلك بياناً لنا يخرجنا من ضيق المادة إلى رحابة المعرفة بالله والعمل لليوم الآخر.

إن الأخلاق الفاضلة لا تستقيم إلا إذا بُنيت على أساس العقيدة الإيمانية، فالمؤمن الذي يوقن بأن الله يراه في سره وعلانيته هو وحده الذي يلتزم الخير ويجتنب الشر، سواء وجد ثناءً أو لم يجد. أما من يربط أفعاله بالأسباب المادية وحدها، فإنه يظل أسيراً لمصالحه الشخصية، معرضاً عن الرقي الروحي والقيم الإنسانية السامية.

ختاماً، إن الإيمان بالغيب لا يتناقض مع السنن الكونية، فالله هو خالق الأسباب والمسببات. وما يظنه البعض تعارضاً بين العلم وبعض الغيبيات، هو في الحقيقة قصور في الفهم. فالنشرة الجوية مثلاً ليست إدراكاً للغيب، بل استقراءً لسنن الله في الظواهر المادية المشهودة، تماماً كمن يرى قدوم البريد ويخبر به قبل وصوله.