Paniniwala sa mga Banal na Aklat na Ibinaba

Naniniwala ang isang Muslim sa lahat ng aklat na ibinaba ng Allah sa Kanyang mga propeta, gaya ng mga sulat ni Ibrāhīm at ni Mūsā, ang Zabūr ni Dāwūd, at ang Injīl ni ʿIsā. Ang paniniwalang ito ay hindi hiwalay sa kaniyang pananampalataya: kinikilala niya na ang Allah ang pinagmumulan ng gabay at katotohanan na Kanyang ipinahayag sa sangkatauhan sa pamamagitan ng sunod-sunod na mga banal na mensahe, at ito ay nagtatanim ng paggalang sa puso ng mananampalataya para sa lahat ng mga propetang nagdala ng mga mensaheng iyon.

Ang Qur'ān ang siyang nangingibabaw at nagsisilbing pamantayan sa mga nauna nitong banal na aklat; ito ang timbangan na ginagamit natin upang suriin ang mga tekstong mayroon tayo ngayon. Lahat ng bagay mula sa mga naunang aklat na tumutugma sa Qur'ān ay ating tinatanggap bilang totoo at nananatili; samantalang ang mga bahagi na salungat o hindi nagkakatugma dito ay itinuturing nating nagkaroon ng pagbabago at pagbaluktot sa paglipas ng panahon, at hindi tumutugma sa orihinal na salita ng Allah.

Dumating ang Qur'ān na nagpapatibay sa mga nauna nitong mensahe at nagwasto sa anumang mga pagbabago; ipinangako rin nito ang pagdating ni Propeta Muhammad ﷺ sa mga tala ng Tawrat at Injil. Ang pagkumpirmang ito ay nagpapakita ng pagkakaisa ng banal na pinagmulan, at ginagawa ang Qur'ān na huling at mapagkakatiwalaang sanggunian na nagpapanatili sa katotohanan ng nilayong ipinahayag ng Allah sa mga naunang mensahe.

Ang diwa ng paniniwala sa mga aklat ay ang pagtanggap sa mga ito bilang gabay at ilaw. Bagaman naniniwala tayong may ilang bahagi ng mga naunang aklat na naiba o nabago, hindi natin ito itinataboy; sa halip, hinahawakan natin ang sinasabi ng Qur'ān tungkol sa puso ng kanilang mga alituntunin at pagpapahalaga na pinangalagaan ng Allah sa Kanyang Aklat. Sa ganitong paraan nananatiling konektado ang Muslim sa sunud-sunod ng mga pagpapadala ng propeta, nirerespeto ang lahat ng mensahe ng Allah, at itinuturing ang Qur'ān bilang praktikal na gabay sa buhay.

يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.

يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.

لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.

إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.