Paniniwala sa mga Sugo

Kailangan ng mga tao ang mga sugo dahil sila rin ay mga tao mula sa lipunang pinadalhan sa kanila; ipinapanganak at namamatay sila, kumakain at naglalakad sa mga pamilihan. Noong unang panahon nagtataka ang mga lipunan kung bakit ipinapadala ang mga sugo na tao rin, ngunit ipinaliwanag ng Allah na ang sugo ay dapat manggaling sa sariling lahi upang maging halimbawa at masundan nila. Walang anumang pagiging diyos sa mga sugo; sila ay mga kagalang-galang na lingkod na pinili ng Allah upang ihatid ang Kanyang pahayag.

Ang pagiging ligtas ng mga sugo mula sa pagpapahayag ng mali ay naitatag pagdating sa paghatid ng Shari'ah; kapag inihayag nila ang utos ng Allah, hindi sila nagsasalita ayon sa kanilang sariling hangarin. Sa mga pangyayaring pangmundano at sa mga sariling paghuhusga na hindi sinalihan ng paghahayag, maaaring magkamali ang mga sugo, subalit hindi tinatanggap ng Allah ang mga pagkakamaling iyon at ipinapakita Niya ang katotohanan—tulad ng mga kuwento tungkol sa bulag at sa mga bihag noong Badr—bilang pagpapatibay na ang paghahayag mula sa langit ang tamang sukatan.

Si Propeta Muhammad ﷺ ang huling mga sugo, at ang kanyang mensahe ay pangkalahatan para sa lahat ng tao at angkop sa bawat panahon at lugar. Naglalaman ang Shari'ah ng dakilang kakayahang maglaan ng katiyakan at pagiging di-nababagong tuntunin para sa mga usaping pananampalataya at pagsamba, habang nag-iiwan ng malawak na espasyo sa mga usaping pangkalakalan at pampulitika upang makapag-ijtihad ang mga Muslim at maisakatuparan ang kabutihang panlahat basta't mananatili sa mga prinsipyo ng Islam.

Ang katauhan ni Propeta Muhammad ﷺ ay isang himala sa kanyang sarili; ang kanyang katapatan, katangian ng pagiging mapagkakatiwalaan, kababaang-loob sa mga kasama, at payak na pamumuhay ay mga palatandaan ng kanyang kadakilaan. Siya ay ganap na tao, subalit inialay at inihanda siya ng Allah nang natatangi, kaya naging kakaiba ang kanyang halimbawa sa kasaysayan ng sangkatauhan; hindi nilikha ng Allah ang kaparehong uri sa kanya ﷺ.

يحتاج الناس إلى الرسل لأنهم بشرٌ من جنس من أُرسلوا إليهم، يولدون ويموتون ويأكلون ويمشون في الأسواق. وقد عجبت الأمم قديماً من إرسال بشر، لكن الله بين أن الرسول يجب أن يكون من جنس قومه ليتأسوا به. فليس في الرسل شيء من الألوهية، بل هم عباد مكرمون اصطفاهم الله بالوحي.

عصمة الرسل ثابتة فيما يتعلق بتبليغ الشريعة؛ فإذا بلغوا عن الله فهم لا ينطقون عن الهوى. أما في الأمور الدنيوية والاجتهادات الشخصية التي لم ينزل فيها وحي، فقد يقع الخطأ، ولكن الله لا يقرهم عليه بل يبين لهم الصواب، كما حدث في قصة الأعمى وقصة أسرى بدر، تأكيداً لأن وحي السماء هو الميزان القويم.

محمد ﷺ هو خاتم الأنبياء، ورسالته عامة للناس كافة وصالحة لكل زمان ومكان. لقد جاءت الشريعة بمرونة عظيمة، حيث وضعت نصوصاً قطعية للعقائد والعبادات لا تقبل التغيير، بينما تركت مساحة واسعة في المعاملات الإدارية والسياسية ليجتهد فيها المسلمون بما يحقق المصلحة العامة، شريطة الالتزام بقواعد الإسلام العامة.

تتسم شخصية محمد ﷺ بكونها معجزة في حد ذاتها؛ فصدقه وأمانته وتواضعه بين أصحابه وحياته الزاهدة كلها دلائل على عظمته. لقد كان بشراً كاملاً، لكن الله اختصه بالرسالة وأعده إعداداً خاصاً، فكان نموذجاً فريداً في تاريخ البشرية، ولم يخلق الله في طراز أبناء آدم مثله ﷺ.