Vahiy qilingan kitoblarga iymon
Musulmon Allohning paygʻambarlariga nozil qilgan barcha kitoblarga iymon keltiradi, masalan: Ibrohim va Musoga nozil qilingan suhuflar, Davudning Zaburi, va Iso alayhissalomga nozil qilingan Injil. Bu iymon uning aqidasining ajralmas qismi boʻlib, Allohni insoniyatga ketma-ket yuborilgan ilohiy yoʻl-yoʻriq va haqiqat manbasi deb tan olishni anglatadi; bu esa moʻmindagi barcha paygʻambarlarni hurmat qilishni singdiradi, chunki ular bu risolalarni odamlar uchun yetkazganlar.
Qurʼon Karim esa oldingi vahiy qilingan kitoblar ustidan hukmron va hukm beruvchi hisoblanadi; u bugungi qoʻlimizdagi matnlarni tartibga qoʻyishda mezon vazifasini bajaradi. Qurʼon bilan mos kelgan qadimgi kitoblardagi rivoyatlar biz uchun haq ekaniga iymon qilamiz; ammo Qurʼon bilan zid yoki toʻqnash kelgan narsalar zamon oʻtishi bilan oʻzgartirilgan, buzilgan deb qatʼiy ishonganimiz uchun ular asl Alloh soʻzi emas deb bilamiz.
Qurʼon oldingi risolalarni tasdiqlovchi va ularda roʻy bergan buzilishlarni tuzatuvchi sifatida kelgan; hatto Tavrot va Injilda Muhammad nabiy Muhammad ﷺ haqida bashoratlar ham mavjud ekanligi Qurʼonda zikr qilingan. Bu tasdiq ilohiy manbaning yaxlitligini koʻrsatadi va Qurʼonni avvalgi nozil qilingan risolalardagi Allohning maqsadini saqlab qoluvchi ishonchli, yakuniy manba sifatida belgilaydi.
Ushbu kitoblarga iymonning mohiyati ularni hidayat va nur deb qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda buzilishlar boʻlganiga qaramay, biz ularni inkor etmaymiz; balki Qurʼon bizga ulardagi hukmlar va qadriyatlarning mohiyati haqida maʼlumot bergan narsalarga yopishamiz va ulardan taʼlim olamiz. Shu tariqa, musulmon paygʻambarlar zanjiriga bogʻlangan holda Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va hayotda yoʻl-yoʻriq sifatida Qurʼonni ushlab qoladi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.