Nuzul qilingan kitoblarga imon
Musulmon Alloh tomonidan Uning payg‘ambarlariga nozil qilingan barcha kitoblarga imon keltiradi, masalan Ibrohim va Muso suhuflari, Dawudning Zabburi va Iso alayhissalomning Injili. Bu iymon uning aqidasining ajralmas qismidir; u Allohni insoniyatga ketma-ket elchilar orqali murojaat qilgan hidoyat va haqiqat manbai deb tan oladi, bu esa mu'minning qalbida bu risolalarni odamlar bilan yetkazgan barcha payg‘ambarlarni hurmat qilishni singdiradi.
Qurʼon karim oldingi vahiy kitoblari ustidan hukmron va hukm mezoni hisoblanadi; u bugungi qo‘limizdagi matnlarni solishtirish uchun tarozi vazifasini oʻtaydi. Qurʼon bilan mos kelgan narsalarning haqiqat va barqarorligiga iymon qilamiz; Qurʼon bilan ziddiyatda yoki murosasiz bo‘lgan narsalar esa asrlar davomida buzilgan va o‘zgartirilgan deb qat'iy ishonganmiz — ular asl Alloh so‘zi sifatida kelgan holatni aks ettirmaydi.
Qurʼon oldingi risolalarning haqiqiyligini tasdiqlovchi va ularga aralashgan buzilishlarni toʻgʻrilovchi tarzda kelgan; hatto Tavrot va Injilda Muhammad ﷺ haqida bashorat ham mavjud. Bu tasdiq ilohiy manbaning birlikligini ko‘rsatadi va Qurʼonni Allohning avvalgi nozil qilingan risolalarida nima yo‘l qo‘yilgan bo‘lsa, uning haqiqatini saqlab qoluvchi oxirgi va ishonchli mezon sifatida belgilaydi.
Bu kitoblarga imonning mohiyati ularni hidoyat va nur deb qabul qilishdir. Oldingi kitoblarda buzilishlar bo‘lganligini tan olgan holda ham, biz ularni inkor etmaymiz; aksincha, Qurʼon bizga ularning hukmlari va qadriyatlarining mohiyati haqida nima dedi — shunga yopinishga intilamiz, chunki Alloh ularni Oʻz kitobida abadiylashtirgan. Shu tariqa, musulmon muborak payg‘ambarlar zanjiriga bog‘langan holda qoladi, Allohning barcha risolalarini hurmat qiladi va Qurʼonni hayot yo‘li sifatida asrab-avaylaydi.
يؤمن المسلم بجميع الكتب التي أنزلها الله على أنبيائه، كصحف إبراهيم وموسى، وزبور داود، وإنجيل عيسى عليه السلام. هذا الإيمان جزء لا يتجزأ من عقيدته، حيث يقر بأن الله هو مصدر الهداية والحق الذي خاطب به البشرية عبر رسالاته السماوية المتتالية، مما يغرس في نفس المؤمن احترام جميع الأنبياء الذين بلغوا هذه الرسالات للناس.
يعد القرآن الكريم المهيمن والحاكم على ما سبقه من الكتب السماوية؛ فهو الميزان الذي نزن به ما بين أيدينا اليوم من نصوص. فكل ما وافق القرآن من أخبار تلك الكتب نؤمن بصحته وبقائه، أما ما خالفه أو تناقض معه، فنوقن بأنه تعرض للتحريف والتبديل على مر العصور، ولا يمثل كلام الله الأصلي كما نزل.
لقد جاء القرآن الكريم مصدقاً لما قبله من رسالات مع تصحيح ما لحق بها من تحريف، بل وجاء بالبشارة بالنبي محمد ﷺ في التوراة والإنجيل. إن هذا التصديق يبين وحدة المصدر الإلهي، ويجعل من القرآن المرجع النهائي والأمين الذي يحفظ للبشرية حقيقة ما أراده الله في تلك الرسالات المنزلة سابقاً.
إن جوهر الإيمان بهذه الكتب يكمن في التسليم بأنها هدى ونور. ومع إيماننا بوقوع التحريف في الكتب السابقة، لا نتجاهلها، بل نتمسك بما أخبرنا القرآن عن جوهر أحكامها وقيمها التي خلدها الله في كتابه. وبذلك، يظل المسلم موصولاً بسلسلة النبوات المباركة، محترماً لرسالات الله جميعاً، ومتمسكاً بالقرآن كمنهج حياة.