Ukukholwa kuNkulunkulu
Ukukholwa kuNkulunkulu akusiyona imbono yenjongo kuphela noma ukuzijabulisa kwemqondo; kuwumkhuba ojulile obekwe enhliziyweni yomuntu ngamunye. Noma ngabe umuntu ezama ukukucisha lokhu ngezifiso noma azifake emisebenzini yezinto zomhlaba, lapho ebhekene nezinkinga noma engozini, intshiseko yakhe ibuye imshaye uMdali futhi ayekele, iqaphela ukuthi kuneNdali onamandla, nokuthi ukuba khona kwayo akungadingeki kube yinto engahleliwe ngaphandle komdali.
Ingqondo isifundisa ukuthi konke esikubonayo kulesi simiso sidinga umdali; ukucabanga ngobuhle bokwakheka komuntu kusukela kwenhlama yokuqala kuya ekubeni umuntu ophelele, kanye nohlelo olunzulu nolunembile olulawula umhlaba, nemibandela ehlanganyela izinto — konke lokhu kukhombisa ukuthi ngemuva kwalo kunuNkulunkulu onolwazi noluhlakanipho. Ingqondo enempilo ayikwazi ukucabanga ukuthi izinto zavedwa yimizuzwana noma yisihlekiso sengozi.
Ukwazi uNkulunkulu kuqala ngokuqaphela izibonakaliso zakhe emhlabeni nasemiqondweni yeQur'ani ebiza imvelo nobuhlakani bomqondo. Lapho umMuslim eqonda ukuthi uNkulunkulu ungumdali nomnikazi walokhu konke, uyamxhasa ngazo zonke indlela ekukhonzeni; akafaki abanye emsebenzini wokufuna usizo noma ukuvikela ngaphandle kwakhe, futhi ulandela isibonelo sabaphrofethi abaqondise izinhliziyo nemisebenzi yazo kuNkulunkulu yedwa.
Ukholo oluqotho luvezwa emisebenzini nasemikhubeni yomkholwayo; alugcini nje ekukholweni kwenhliziyo kodwa lubonakala ekulaleleni imiyalo kaNkulunkulu. Uthando lukaNkulunkulu nokwesaba kwakhe kuyisisekelo senkonzo esiguqula ukuphila komkholwayo kube uchungechunge lwezenzo ezinhle, lapho umsebenzi ojwayelekile wansuku zonke, ngenhloso eqotho nokwethembeka, uba ukhonza umkholwayo efuna ubuso bukaMdali, elandela lokho okulethwe uMuhammad ﷺ.
الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.
يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.
إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.
يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.