Ukukholwa NgeSuku Lokugcina

UmSulumane ukholelwa ukuthi ukufa akuyona ukuphela kokuba khona, kodwa ukudlulela ukusuka endlini yomsebenzi kuya ekuphileni okuphakade okuyisiqalo sangempela somuntu wonke. Ngenkathi abakhohlwayo bebona ukufa njengomgomo, okholo uyakuqonda ukuthi kuwukuvuka ekukhohlweni komhlaba, lapho kuqala khona impilo ye-barzakh (isimo esiphakathi) ngaphambi kwenjabulo engapheli noma ukuhlupheka okukhulu, okwenza okholo lihlale lilungele ukuhlangana noNkulunkulu ngokuthethelela, ukucela uxolo kanye nokubuyisa amalungelo kwabafanele.

Ukukhumbula iSuku Lokugcina kuyisisekelo esibalulekile esilawula ukuphila lomkholwayo; uma ebona imisebenzi yomngcwabo namathuna ukhumbula ukuthi yilapho okuzofinyelela kuye, kodwa akasabi; kunalokho uyazihlola ngaphambi kokuba kube sekwephuzile. Umkholwayo weqiniso uthola ekukhumbuleni i-Akhira usizo lokubekezela ekwenzeni imisebenzi yokuthobela, kanye nomshukumisi oqinile omvimba ekwenzeni izono, elindele ukwaneliseka kukaNkulunkulu futhi esaba isigwebo sakhe ngosuku izinhliziyo namehlo eziguqukayo.

Ngesikhathi sokuvuka kwabafileyo nabantu bavuswa emathuneni abo, umuntu ngamunye uvuselelwa esimeni ashonile ngaso; wonke umuntu uyalethwa emhlanganweni wokuhlanganiswa ukuze ami phambi kwenkantolo yokulunga kaNkulunkulu. Ngosuku olunzima kanjalo, umuntu ngamunye uyafunda incwadi yakhe lapho imisebenzi yakhe ibhalwe ngokunembile; ayinamsebenzi udumo noma ingcebo, kodwa uyaphunyuka nalowo owenzile imisebenzi emihle, kanti uyahlulwa lowo owasuka enza izifiso zakhe wahlubuka kuMdali wakhe—wonke umuntu uthola umvuzo wakhe ngokuya ngokukholwa nokwenza kwakhe.

Izinga lokuhlala kwabakholelwa eJannah liyahluka ngokubaqotho kwabo nokuzinikela kwabo; le ndawo ilungiselelwe labo abamethembe uNkulunkulu nabekezelele eqinisweni emhlabeni. Abanqaba nabaphikayo bazothola umvuzo wokungathandi kwabo ukukholwa—bazobona usizi olukhulu ngosuku lokwahlulelwa lapho ukuzisola kungasizi nhlobo. Ngalokho, umkholwayo uzama ukuba phakathi kwabakwesokudla abalethemba umusa nokuthethelelwa kukaNkulunkulu, futhi ugweme konke okungabangela intukuthelo noma isigwebo sakhe.

يؤمن المسلم بأن الموت ليس نهاية الوجود، بل هو انتقال من دار العمل إلى حياة أبدية هي البداية الحقيقية لكل إنسان. فبينما يرى الغافلون الموت غايةً، يدرك المؤمن أنه يقظة من غفلة الدنيا، لتبدأ حياة البرزخ التي تسبق النعيم المقيم أو العذاب الأليم، مما يجعل المؤمن دائم الاستعداد للقاء الله بالتوبة والاستغفار ورد الحقوق لأهلها.

إن استحضار اليوم الآخر يُعدُّ ركناً أصيلاً يضبط حياة المؤمن؛ فهو يرى الجنائز والقبور فيتذكر أنها مصيره، لكنه لا يجزع بل يحاسب نفسه قبل فوات الأوان. فالمؤمن الصادق يجد في استذكار الآخرة عوناً على الصبر على الطاعات، ووازعاً قوياً يمنعه من ارتكاب المعاصي، طمعاً في رضا الله وخوفاً من عقابه يوم تتقلب فيه القلوب والأبصار.

عند قيام الساعة وبعث الناس من قبورهم، يُبعث كل امرئ على الحالة التي مات عليها، فيساق الجميع للحشر ليقفوا أمام محكمة العدل الإلهي. في ذلك اليوم العصيب، يقرأ كل إنسان كتابه الذي سُجلت فيه أعماله بدقة متناهية، ولا يغني فيه جاه ولا مال، بل ينجو من كان عمله صالحاً، ويذلُّ من اتبع هواه وعصى ربه، فلكل جزاؤه بحسب إيمانه وعمله.

تتفاوت منازل المؤمنين في الجنة بحسب إخلاصهم وجهادهم، وهي دار أعدها الله للمتقين الذين صبروا في الدنيا على الحق. أما المنكرون المعاندون فيلقون جزاء إصرارهم على الكفر، حيث يدركون يوم القيامة عظم الخسارة حين لا ينفع الندم. لذا، يسعى المؤمن ليكون من أصحاب اليمين الذين يرجون رحمة الله وعفوه، ويجتنب كل ما يؤدي إلى سخطه وعذابه.