Amantii Rabbiitti
Amantiin Rabbiitti yaada tiyoorii qofaa yookaan miidhagina sammuu miti, garuu uumama nama hundaa keessatti hidda gadi fagoo qabudha. Lubbuun namaa, namni fedhiiwwaniin dhoksuuf yookaan dhimmoota addunyaatiin haguuguuf yoo yaaleellee, yeroo rakkinaa fi balaa gara Uumaa isheetti deebitee isa waammatti, isa bira baqatti, sammuu ishee keessaan addunyaan kun Gooftaa dandeettii qabu akka qabdu, jiraachuun ishees tasa uumaa malee ta'uu akka hin dandeenye beektee.
Sammuun waan hunduu addunyaa daangeffamtuu tana keessa jiru uumaa akka barbaadu nu barsiisa, akkaataa nama bishaan saalaa irraa gara nama guutuu ta'eetti uumame guddisuun yaaduun, sirna cimaa addunyaan irra deemtu, fi walqabannaa wantoota gidduu jiru; kun hunduu jiraachuu kana duuba Waaqa Beekaa, Ogummaa qabu akka jiru mirkaneessa. Sammuun fayyaan wanti tokko ofii isaa uume yookaan tasa sirna ajaa'ibaa kana uume jedhee yaaduu hin danda'u.
Beekumsi Rabbii mallattoolee Isaa kan addunyaa fi Qur'aanaa kan uumamaa fi sammuu waliin dubbisan keessa xiinxaluun dhufa. Yeroo Muslimni Rabbiin Uumaa fi Abbaa addunyaa kanaa ta'uu hubatu, inni Gooftummaa Isaa keessatti Isa tokkichoomsa, gabbaruu Isaa keessatti nama tokkollee Isa waliin hin qindeessu, bu'aa yookaan miidhaa deebisuu Isa malee nama biraa irraa hin barbaadu, kana keessatti karaa Anbiyootaa (nageenyi isaan irra haa jiraatu) kanneen qalbii fi hojii isaanii Rabbiif qofa qajeelchan hordofaa.
Amantiin dhugaan hojii fi amala Mu'uminaa keessatti mul'ata, inni amantii qalbii qofatti hin daangeffamu, garuu ajaja Rabbii fudhachuu fi ajajamuu keessatti mul'ata. Jaalalli Rabbii fi sodaan Isaa lubbuu ibaadaati, kan jireenya Mu'uminaa gara hojii gaggaarii walitti fufaa ta'eetti jijjiiru, bakka hojiin guyyaa guyyaa idilee niyyaa dhugaa fi iklaasa qabuun gara ibaadaatti jijjiiramu, Mu'uminiin fuula Gooftaa isaa ittiin barbaadu, kana keessatti waan Ergamaan Rabbii Muhammad ﷺ fide hordofaa.
الإيمان بالله ليس مجرد فكرة نظرية أو ترفاً عقلياً، بل هو فطرة راسخة في أعماق كل إنسان. إن النفس البشرية، مهما حاول المرء حجبها بالشهوات أو غطّاها بالانشغال بالماديات، تعود عند الشدائد والأخطار لتنادي خالقها وتلجأ إليه، مدركةً بعقلها الباطن أن لهذا الكون رباً قديراً، وأن وجودها لا يمكن أن يكون مصادفة محضة بلا صانع.
يعلمنا العقل أن كل شيء في هذا الكون المحدود يحتاج إلى مُوجد، فالتفكر في عظمة خلق الإنسان من نطفة إلى إنسان متكامل، والنظام الدقيق الذي يسير عليه الكون، والروابط بين الأشياء؛ كل ذلك يقطع بأن وراء هذا الوجود إلهاً عليماً حكيماً. إن العقل السليم يقف عاجزاً عن تصور أن المادة خلقت نفسها أو أن المصادفة أوجدت هذا النظام البديع.
إن معرفة الله تأتي من خلال التأمل في آياته الكونية والقرآنية التي تخاطب الفطرة والعقل معاً. فعندما يدرك المسلم أن الله هو الخالق والمالك لهذا الكون، فإنه يوحده في ألوهيته، لا يشرك معه أحداً في عبادته، ولا يطلب النفع أو دفع الضر إلا منه، متأسياً في ذلك بمسيرة الأنبياء عليهم السلام الذين وجهوا قلوبهم وأعمالهم لله وحده.
يظهر الإيمان الصادق في عمل المؤمن وسلوكه، فهو لا يقتصر على العقيدة القلبية، بل يتجلى في الطاعة والامتثال لأوامر الله. إن حب الله وخوفه هما روح العبادة التي تحول حياة المؤمن إلى سلسلة متصلة من الأعمال النافعة، حيث يتحول العمل اليومي العادي بصدق النية والإخلاص إلى عبادة يبتغي بها المؤمن وجه ربه، متبعاً في ذلك ما جاء به النبي محمد ﷺ.