Islaamummaan Maali dha?

Islaamummaan amantii Tokkummaa (Tawhiid) fi Nagaati. Waaqa tokkicha qofa gabbarsiisuuf, ergamoota Isaa hundaatti amanuu, hojii gaarii hojjechuu fi amala gaarii qabaachuuf nama waama. Jechi 'Islaam' jedhu Waaqayyoof harka kennuu fi ajaja Isaa jaalalaan fi fedhiin fudhachuu jechuudha.

Islaamummaan hidhaa qofa miti, garuu mala jireenyaa nama fedhii ariifachiisoo fi bu'aa booda dhufan gidduutti qajeelchuudha. Akka barataa tapha addunyaa dhiisee qormaataaf qophaa'uutti, Muslimni addunyaan kun iddoo darbiinsaati jedhee hubata, akkasumas fedhii fi gammachuu darban addunyaa kanaa kan nuti arginu, gammachuu bara baraa Aakhiraa dura homaa akka hin taane beeka. Kun dandeettii sammuu dhugaa fi soba, akkasumas faayidaa fi miidhaa addaan baasuun nama gara ol aantummaa fi kabajaatti ol guddisuudha.

Namni uumamaan bilisummaa jaalata, hidhaa ni dida, garuu Islaamummaan bilisummaan daangaa hin qabne hawaasa gara jeequmsaatti akka jijjiirtu nu barsiisa. Sammuun mataan isaa hidhaa dha, qaroominni hidhaa dha, haqa qabeessummaan hidhaa dha. Kanaaf, dirqamni amantii lubbuudhaaf ulfaataa ture, akka gaara ba'uutti, sababiin isaa lubbuun gara gad bu'iinsaatti deemuuf uumamteetti. Garuu namni obsa kana hojiirra oolchu mi'aa iimaanaa ni argata, akka dhukkubsataan nyaata mi'aawaa irraa of qusannoo booda fayyaa isaa argatu sana.

Dhugaan amantii Waaqa tokkicha jiraachuu isaa amanuudha, uumama hundaa kan uume, dhoksaa hundaa kan beeku, nama kophaa isaa fi ifatti kan argu. Amantiin kun mu'umina amala gaarii eeguuf kakaasa, iimaanni jecha Shahadaa dubbachuu qofa waan hin taaneef, garuu lafa ijaaruu fi lubbuu qulqulleessuudha. Muslimni Waaqa akka waan arguutti gabbara, yoo isa hin arginellee, Waaqni isa akka argu beeka, kanaaf amalli isaa amanamummaa fi dhugaa iimaanaa isaa ragaa ta'a.

Islaamummaan waamicha Tokkummaa (Tawhiid), hojii fi dhugaa jiruuti. Waaqni nu ergamoota hin dogoggorree hin uumne, akkasumas bineensota sammuu hin qabne hin uumne, garuu sammuu fi fedhii karaa keenya filachuuf nuuf kenne. Kaayyoon mu'uminaa jaalala Waaqaa argachuudha, gabbarsiilee jireenya isaa qajeelchanitti gargaaramee, akka Salaataa Gooftaa isaa wajjin isa wal qunnamsiisuu, Sooma lubbuu isaa qulqulleessu, Zakaa wal gargaarsa dhugoomsu, fi Hajjii Muslimoota gaarummaa irratti walitti qabu. Kun mala madaalawaa addunyaa ijaaruu fi Aakhiraaf hojjechuu walitti fiduudha.

الإسلام دين التوحيد والسلام، يدعو إلى عبادة الله وحده، والإيمان برسله جميعًا، والعمل الصالح، ومكارم الأخلاق. كلمة «إسلام» تعني الاستسلام لله والانقياد لأمره بمحبة ورضا.

الإسلام ليس مجرد قيود، بل هو منهج حياة يضبط سعي الإنسان بين الرغبات العاجلة والنتائج المؤجلة. مثل التلميذ الذي يترك لهو الدنيا ليستعد للامتحان، يدرك المسلم أن الدنيا دار ممر، وأن ما نراه من شهوات ولذات عابرة لا تساوي شيئاً أمام اللذة الدائمة في الآخرة. إنها فطرة العقل التي تفرق بين الحق والباطل، وبين النافع والضار، لترتقي بالإنسان نحو السمو والرفعة.

الإنسان بطبعه يميل إلى الحرية ويرفض القيود، لكن الإسلام يعلمنا أن الحرية المطلقة دون ضابط تحول المجتمع إلى فوضى، فالعقل نفسه قيد، والحضارة قيد، والعدالة قيد. لذا، كان التكليف بالدين ثقيلاً على النفس كصعود الجبل، لأن النفس طبعت على الميل للمنحدر، لكن من يمارس هذا الصبر يجد حلاوة الإيمان، تماماً كما يجد المريض عافيته بعد حمية مؤلمة عن أطايب الطعام.

حقيقة الدين هي الاعتقاد بوجود إله واحد، خالق للكون، مطلع على السرائر، يرى الإنسان في خلوته وجلوته. هذا الاعتقاد يدفع المؤمن للالتزام بمكارم الأخلاق، فالإيمان ليس مجرد نطق بالشهادتين، بل هو عمارة للأرض وتزكية للنفس. إن المسلم يعبد الله كأنه يراه، فإن لم يكن يراه، فإنه يعلم يقيناً أن الله يراه، فيغدو سلوكه شاهداً على إخلاصه وصدق إيمانه.

الإسلام دعوة للتوحيد والعمل والواقعية، فالله لم يخلقنا ملائكة لا يخطئون، ولا بهائم لا تعقل، بل منحنا عقلاً وإرادة لنختار طريقنا. إن غاية المؤمن هي نيل رضوان الله، مستعيناً بالعبادات التي تنظم حياته، من صلاة تصله بربه، وصيام يهذب نفسه، وزكاة تحقق التكافل، وحج يجمع المسلمين على الخير. إنه منهج متوازن يجمع بين إعمار الدنيا والعمل للآخرة.