Тараққиёти ﷺ
Ӯ ﷺ ятим ба воя расид; падари ӯ ҳангоми ҳомилагӣ вафот кард. Бобояш Абдул‑Муотталиб ду сол ӯро парвариш кард. Вақте ﷺ ба шаш сол расид, модараш Амина дар Ал‑Абва (миёнҷои Макка ва Мадина) вафот кард; сипас бобояш ҳам даргузашт ва вақте ﷺ ҳаштсола буд, аммаш Абу Талиб бо васияти бобояш ӯро сарпарастӣ кард. Дар ҷавониаш гӯсфандпарварӣ мекард, бо тиҷорат машғул шуд ва пеш аз ваҳй ба далели ростгӯӣ ва амонатдоронӣ маъруф буд.
Ҳолатҳои ﷺ пеш аз ваҳй
Пеш аз ваҳй ﷺ диндор ва ибодатгар буд; аз бутҳо нафрат дошт ва ҳаромро душман медошт. Ӯ бо парастории гӯсфандон ва тиҷорат машғул буд. Чизеро намехӯрд, ки дар назди бутҳо қурбонӣ шуда буд. Ӯ бо гап ростгову амин буд ва қавмаш пеш аз ваҳй ба ӯ лақаби «Амин» дод.
Парвариши гӯсфандон ﷺ
Ӯ ﷺ гӯсфандонро парвариш мекард ва дар ин кори ӯ тарбияи илоҳӣ — сабр, меҳрубонӣ ва раҳбарӣ дар одамон ба назар мерасид. Ҳамчунин дар бораи ин ӯ чунин гуфтааст: «Аллоҳ ягон пайғамбариро фиристода нест, магар он ки гӯсфандонро парасторӣ кардааст». Пурсиданд: «Ту чи?» Гуфт: «Ҳа» — [al-Bukhari].
- Дар ҷавониаш барои аҳли Макка дар манотике бо номи «қорарит» гӯсфандонро парвариш мекард.
- Гуфт ﷺ: «Аллоҳ ягон пайғамбарро нафиристода нест, магар он ки гӯсфандонро парасторӣ мекард» — [al-Bukhari]
- Дар парастории гӯсфандон ҳикмати илоҳӣ вуҷуд дорад: ин омӯзиш ба сабр, хулқдории нек ва омодагӣ ба раҳбарии уммат аст.
Тиҷорати ﷺ ва амонатдории ӯ
Ӯ ﷺ ба тиҷорат машғул буд; Саиб ибн Абу‑саиб шарики ӯ дар тиҷорат буд. Дар рӯзи Фатҳ яке гуфт: «Хуш омадӣ, бародари ман ва шарики ман; ӯ дурӯғ намегуфт ва бо мардум баҳс намекард». ﷺ бародари ӯ дар тиҷорат буд ва бо адолат ва вафодорӣ машҳур буд. Ӯ ﷺ бо тиҷорати Ҳазрати Хадича رضي الله عنها ба Шом сафар кард ва бо фоидаи бузург баргашт, ки интизор набуд; ҳамин буд, ки баъдтар бо ӯ оиладор шуд.
- Саиб ибн Абу‑саиб дар тиҷорат шарики ӯ буд ва бо амонатдории худ маъруф шуд.
- Ӯ ﷺ бо тиҷорати Хадича رضي الله عنها ба Шом сафар кард.
- Пеш аз ваҳй ба хотири ростгузорӣ ва амонатдории зиёд ӯро бо лакаби «Амин» номиданд.